Latest Posts

truth about post partum period

Postpartum period is…

Towards the end of the first week since the little one was born I thought I would have a total breakdown. I was so weak from the infection I had during and after labour, still on antibiotics and frankly feeling sorry for myself. The question: what have we done with our life? Has crossed my mind and I’m not ashamed of it. The reality of life with a newborn for some is such that it’s completely and utterly overwhelming. For some.

Apparently there are mothers who love every minute of early motherhood, just as there are some babies who sleep in 6h stretches from the 2nd week. Or it’s just another myth, perhaps simply a lie. In my postnatal group Motherspace the rule is that if your baby sleeps through the night you keep this information to yourself. It’s a good rule.

Anyway, the point of this post was to chat openly and honestly about the postpartum period. It turns out I knew close to nothing about postpartum despite my medical knowledge. Th emotional side of things has taken me completely by surprise. So here is my list of things of what postpartum period was for me. I hope it was better for other mamas out there.

Postpartum period is:

  1. Suddenly being available to another person in the world for 24 hours a day, without breaks. No time to myself is just that – there is NO time when my duty and role is not to look after the baby. My sleep, my meals, what I wear, what I drink is determined by the little person who is now my baby. It’s life changing like nothing else in the world. Not necessarily in the positive sense.
  2. Crying because I love my baby.
  3. Waking up every 40 minutes to feed the baby who cannot latch on and screams at my nipples.
  4. Wishing my baby would finally go to sleep.
  5. Managing to put the baby down in the Moses basket only to see her awake when I climb into the bed.
  6. Sitting in a rocking chair for hours at night singing lullabies to calm myself more so than a baby.
  7. Missing the baby when she’s asleep.
  8. Feeling guilty that I don’t love my baby enough. This is one of the ridiculous tricks that my mind likes to play on me. Guilt in every form and for every possible reason.
  9. Mourning the loss of my life before baby.
  10. Going out for burgers when baby is 3 days old. 3 DAYS OLD.
  11. Crying all the way back home from the burger place because I’m sore and tired and should never have left the house, but I wanted my old life back so desperately that I HAD to do something to feel like myself again.
  12. Reading medical journals on my iPod whilst breastfeeding to convince myself that there is some grey matter left in my brain.
  13. Sore nipples. Yes we will chat about boobs, because nowadays they are out for about 90% of the time when I’m at home. And having someone on your nipple for 5h a day is sore and uncomfortable and makes you question evolution. My husband believes that men should breastfeed, since women already have to go through pregnancy and birth. I’m not sure what I think about men with full bosom but it would make sense, wouldn’t it?
  14. Massive perky boobs on day 3 when my milk came in.
  15. Screaming baby who does not know how on earth to latch on to a massive rock solid boob full of milk.
  16. Drenching sweats during the night.
  17. Such extent of fluid retention in my legs and around my ankles that I can fell water moving under my skin when I stand up.
  18. Loosing 2.5 stones in the first 4 weeks since birth because I lost my appetite just when I have to spend extra 500 calories a day due to breastfeeding.
  19. Massive black pants from Primark. Size 20, no less.
  20. Ice packs with lavender oil = lifesaver.
  21. Lavender oil in the shower – dissolves anxiety almost as well as tight hugs from J.
  22. Saggy tummy which surprisingly doesn’t even bother me that much. Mostly because the only thing I care about is sleep.
  23. Pain medications, antibiotics, high blood pressure pills- times and doses written in tiny hand writing by J.
  24. Thinking I’d never be able to leave the house.
  25. Reminiscing about the time on post-natal ward and being reminded by J that it was actually awful.
  26. Thinking we are all going to die before morning when baby screams blue murder at my nipples all night, refuses to latch on and we have no other way to feed her.
  27. Dreaming that I have to give the baby up to Scottish mafia (does it even exist?).
  28. Learning how to leave the house on my own in 4th week.
  29. Going for a 7km walk each day of week 4.
  30. Saying hi to the lollipop lady in front of the school I’m passing on my daily walk.
  31. Discovering a new cafe in Tollcross called Leo and Ted and going there for take away coffee more often than I should or can afford.
  32. Going for coffee with friends in week 5.
  33. Absolutely no strength in my abdominal muscles meaning I have to stand up from the bed and sit down again as I physically cannot shuffle my bum up to the headboard to lean back and breastfeed at night.
  34. Realizing that I should have taken it easy from day 1.
  35. Managing to read one book and finish one crochet project in the first month since baby was born.
  36. Hoping I will enjoy motherhood more with each week
  37. Asking for time without baby and feeling OK with it. Not like I have to be super grateful for it. I deserve time off. Every mum does.
  38. Crying in post-natal support group because other people feel the same as me and I thought I was the odd one out.
  39. Accepting that this is now my life.
  40. Learning to enjoy motherhood, accepting that it’s OK if I don’t love it straight away and giving myself space to feel what I feel.

PS. I write more often on Instagram @thefleetingday.

Motherhood: month 1

I decided to document the moments and details of our first weeks with the little one. My memory fails these days and sleep deprivation doesn’t help to remember the little snippets of our life I want to treasure.

In those posts I will try to focus only on the positives. It will be my positivity journal of early motherhood.

From those first four weeks I want to remember the moment she came out, the relief I felt and the instant happiness. She was placed on my chest as soon as she was born, her body was warm and there was hardly any vernix on her skin. I kept kissing her little face and I remember her cheeks and shoulders felt warm and soft.

I want to remember her face after she finishes nursing on my breast. That turtle look she perfected in her first days of life and still does every time she finishes feeding.

The way she tucks her head in between my breasts and puts both her hands under her chin to sleep on her tummy on my chest. Her sweet milky breath and perfectly shaped lips which form an ideal o when she’s interested in something.

Her dark eyes which suddenly light up and look at me in the middle of the night just when I hope she’s about to doze off to sleep.

The sound of her cry when she’s complaining about something but I know that she’s actually OK.

The softness and fuzziness of her hair just after bath.

The long walks we take each afternoon around the Meadows in Edinburgh and then to Marchmont. Since it’s winter, we usually catch the golden hour on our walk. I love the light and being surrounded by families walking back home from school. I love peeking through people’s big bay windows and seeing elderly ladies reading newspapers in the late afternoon or someone playing the piano.

The gratefulness I felt when J would take the little one to another room so that I could have a nap and the first time I had a long bubble bath and just mindlessly watched YouTube make up tutorials for half an hour as J was taking care of the baby.

The day when we discovered a new cafe in Tollcross called Leo and Ted. Often I drop in for a cup of coffee during the first leg of our walks and it always tastes so good and smooth especially on a cold winter afternoon.

These first weeks with a little one were the most challenging thing I’ve ever done. Frankly, I don’t understand mums who claim that they loved every single minute of their first weeks with a newborn.

Those days taught me that joy comes in various flavors, that asking for help is OK and accepting help is not a sign of weakness. And that love between two people looking after a brand new baby is best expressed in an offer of an uninterrupted and baby free nap.

PS. Recently I started using Instagram more frequently, mainly because it’s so easy to connect with other new mums and the community there is very positive and supportive. I usually post a couple of pictures a day with a short description and #motherhoodthoughts. Feel free to follow me @thefleetingday . 

newborn days

First weeks with a newborn

I had never been afraid of newborns*. Until, I had one of my own.

I’m sitting in an armchair, the Christmas tree is twinkling in the middle of our living room. She breaths irregularly, faster quick breaths, two squeaky baby dinosaur grunts followed by a deep sigh. Her legs are drawn up to her tummy, head tucked in between my breasts. Bottom sticking out in a little frog position, her whole tiny body rising on my chest every time I take a breath. But I can hardly breath. I’m so anxious and happy and sore. We just brought her from hospital and this is her second day of life. I’m exhausted but I can’t summon the energy to get up and go to bed. It’s her second day of life. She’ll never be two days old again. Sleep seems like a waste of time. Time I’d rather spend looking at her in awe, wondering why I’ve ever worried whether I would feel that she was mine from the minute she was born.

I stroke her dark hair, noticing that the skin of her scalp is so soft and the skull bones are still mobile. I make a mental note to listen to her heart with my stethoscope at some point and then forget about it. Four weeks on I still haven’t done it.

Those first days are a blur of tiredness, fear and anxiety. I wake up every hour or so to feed her, try to teach her how to latch on to a breast. When she wakes she is not patient. Her rooting reflex is so strong she looks like a tiny worm who poked her head from the ground frantically looking for food. She stuffs her tiny fists into her mouth, I take them out, try to put her on the breast, shut my eyes tight and wriggle my toes in pain. The pain of a let down reflex is one of the things nobody told me about and I was too ignorant to read about. She feeds every 40 minutes during the first night. I barely manage to fall asleep before her grunting noises wake me up. I’m so thirsty I drink a bottle of water after each feed. My legs tremble as I sit down on the rocking chair by the window. J wraps a woolen blanket around my shoulders and says everything will be OK. I cry because I can’t do this anymore. I can’t look after her because I’m too tired. All I can think of is sleep and pain.

She is so small, so tiny and fragile. Her tearless cries break my soul in half and I cry with her. Days and nights blur into one stretch of 1h intervals: feeding, nappies and sleep. I cannot eat because I’m too anxious. J looks after me and repeats that everything will be fine. I believe him even though I’m sure sometimes even he doubts it. At night we lie in bed and reminisce about our life before baby. I ask him to tell me my birth story because I don’t remember the details. I drift into a shallow sleep, sinking into my pillow to postpone the next time I hear her cry.

Midwives come to visit us every day and tell us it’s all normal for newborns. They feed frequently, their sleep is light. I feel like a zombie, as though if I don’t get a longer stretch of sleep I’m going to go crazy. One night she cries and cries and we have no idea why. She suddenly forgets how to latch onto a breast and keeps screaming at my nipples in a voice of the highest pitch I’ve ever heard. We fall asleep exhausted at 6 am on a sofa bed in the living room, the day is still dark outside but it’s a new day and we can start over again.

While I feed her I read articles in the New England Journal of Medicine on my iPod to remind myself that I am still me. This is just a phase.

When she’s finished eating she jerks her head off the breast and sticks her chin out, eyes closed, her tiny face all red and tired from the effort of feeding. She looks like a tiny turtle. My little girl. I love her so much.

These newborn days are a lesson of accepting that good enough is sometimes all I can manage. That it’s OK to long for sleep and dread the next feed, to feel that sinking suction in my stomach when she stirs in her sleep only 25 minutes after I put her down at 4 am. I keep telling her that she’s loved and after an hour of lullabies and rocking and unsettled cries I dream about the time when I could cover my head with a duvet and drift off to sleep. When things were simpler, when I felt joy in much calmer and less soul-wrenching ways.

These newborn days are a phase which will pass and I will soon long for those hours in the middle of the night when I rock in a chair humming a lullaby, feeling the 3.5 kg weight of a newborn in my arms and a much heavier weight of new motherhood in my heart.

*I want to specialize in neonatology and I’ve spent many weeks in neonatal units in the UK and Poland gaining work experience, looking after newborn babies.

motherhood blog edinburgh

I’m no fool, mother nature

I was chatting to my sister the other day about my thoughts about birth. It turns out that I already started erasing bad memories to replace them with good, positive ones. Nice little trick mother nature. Together with the fact that a woman is very fertile after giving birth, the baby is becoming cuter with every day, it could well end up being a reason to add another worm to this family. Very nicely played, really. But I am no fool!

That’s why I want to write about my experiences as frequently as time and life allow. It will be a big change for the direction of this blog, but it’s my space in the end and I want to share my experience with you and other mothers. It kind of feels awesome to suddenly belong to a completely new group of people. A new tribe.

There is definitely something in becoming a mother that makes me feel both very isolated (read: lives of other people seem very remote and totally different to my current life) and like I belong. Earlier on today I went for a walk with Marysia. ON MY OWN. It’s a big deal. We were strolling down from Bruntsfield towards Tollcross and another mum wearing her baby in a sling walked passed me. We looked at each other and she smiled. I smiled back and nodded. She knew. I don’t know if it was my slow gait, the bags under my eyes or the number of times I checked on Marysia as I walked, but she knew that I was new to being a mum and she offered me her smile. She welcomed me to the tribe and gave me a hug. Or at least it felt like that.

I walked on, stopped by the Polish bakery to get a doughnut for J and went straight home. The late winter wind was blowing right into my face and I found it refreshing. I didn’t mind the big droplets of rain landing on my face, wetting my eyelashes. At least today they were not my tears but rain. It was mother nature kissing a new mother and telling her all will be well.

Hello, it’s me

It’s been three weeks since Marysia was born. Her name is Maria but we call her Marysia, Maryś, Marynia and sometimes Mania. Also : “Robak” (Polish for worm) and a thousand other affectionate nicknames which come to mind in the wee hours of the morning and stick regardless of whether they seem fitting later on in the day.

I thought I won’t have time to blog at all and then I wrote the previous post while half asleep in my bed at night. I needed to do something for myself and writing was it. Strangely. I shared snippets of our lives on Instagram but writing a longer form perhaps will be more therapeutic and will help me to collect my thoughts for the future. Will she ever read them? Since there is this option I better make sure I write with her in mind. Just like everything else I do now and probably I will the foreseeable future, her at the centre of everything. One of the other nicknames I call her is “my Sun” (Polish: słoneczko). No surprises there.

I do feel like I’m writing from the other side of my life. Life so new and different to the one I had before baby that I hardly recognise it sometimes. This newness used to be terrifying for me, who knew I was such a creature of habit. Or perhaps the reality was too distorted by sleep deprivation and tiredness to discover that it was still me in the mirror, still my partner softly snoring on a pillow next to my head, still the same room I used to read in and sleep for longer than 2h at a time.

It’s around 3 am now, perhaps a bit later. I can hear people coming back home from wherever the night took them under my bedroom window. She buries her face into my breast, then jerks her head back and lies her warm cheek on top of it. Tiny fist, soft snores and regular milky breaths. She doesn’t sleep that well anywhere else. It’s so strange to think that to her I’ve always been this new me, she doesn’t know me from before she made it to this world. With her everything is new. For me it will just take some time to get used to this newness but as far as she’s concerned, that’s all she’s ever known. I’m her mother, the warm breast she can safely bury her face in and fall asleep. Not a bad thing to have become. It’s still me.

Oczekiwanie : zapiski nowej matki #1

Złote szydełko poruszało się między nitkami włoczki w moich dłoniach, jednym okiem oglądałam krainę lodu, a choinka błyszczała w półmroku pokoju.

Kiedy Elsa śpiewała “Mam tę moc” poczułam pierwsza fale w podbrzuszu. Jakby klamerka zacisnęła się wokół dolnej części mojego brzucha. Delikatnie, ale na tyle mocno żeby zatrzymać mój oddech na jedną sekundę i zacisnąć powieki. Elsa dalej śpiewała falując wąską talią na lodowym tarasie. Zatrzymałam pierwszy skurcz dla siebie. Kolejny pojawił się jeszcze zanim lodowa księżniczka wyśpiewała, że zimno wcale jej nie przeszkadza w życiu.

Pojawił się kolejny skurcz i jeszcze jeden, a ja każdy witałam z narastająca radością. Falę jedną za drugą, która przybliżała mnie do brzegu, do końca tej wyprawy i wejścia na nowy ląd – macierzyństwo. Na mojej twarzy musiał pojawić się mały grymas, bo J zauważył ze coś się dzieje. Zaczęliśmy mierzyć częstotliwość skurczy i okazało się ze przychodzą co 2-3 minuty. Byłam spokojna, bo wiedziałam, że do porodu może być jeszcze daleko. Wstałam i moje ciało zaczęło kołysać się w rytm skurczu na boki, w nowym tańcu który będę powtarzała jeszcze wiele razy przez następne 24 godziny.

Woda w kapieli była kojąca jak zawsze. Jedyne miejsce gdzie moje zmęczone mięśnie mogły odpocząć, a brzuch wypłynać na powierzchnie. Malutka też to lubiła, zrelaksowane mięśnie mojego ciężarnego brzucha dawały jej więcej miejsca do ruchu.

Prezentowała mi kolejne części ciała: raz kolanko, innym razem stopa, cały łuk kręgosłupa przesuwający się z lewej na prawą stronę mojego ciała. Teraz kiedy ją tulę do siebie rozpoznaje te same znajome kształty jej ciałka które wyczuwałam pod palcami kiedy była jeszcze częścią mnie.

Razem odbyłyśmy niezliczone kąpiele przez ostatnie pare miesięcy. Musiałam uważać żeby nie robić za dużo hałasu stawiając szklankę wody na brzegu wanny. Podskakiwała ze strachu i znów budził się we mnie instynkt, który kazał mi ją chronić ponad wszystko.

Fale bólu minęły. Zasnęłam jak zawsze na lewym boku i myślałam o tym czy kolejny dzień będzie tym, w którym poznam moja córkę.


Base of Torres trek W (27 of 47)

Co lubicie najbardziej, czyli 10 najpopularniejszych wpisów 2015 roku.

Dopadł mnie ostatnio jeden z pierwszych w moim życiu bloków pisarskich. W głowie kłębią się pomysły na ważne wpisy, a kiedy siadam do klawiatury, zaczynam myśleć o tym, czy by nie napisać o moich ulubionych kosmetykach do makijażu. Żeby przerwać to błędne koło, spójrzmy dziś na to, co najchętniej czytaliście w roku 2015 w tych moich niebiesko-białych stronach.

1. Medycyna? Nie warto.

Czyli o mojej misji zniechęcania innych do studiowania medycyny i zostawania lekarzem. Obrałam sobie za moje zadanie mówienie o tym, że lekarzem warto zostać, tylko jeśli jest to przemyślana i dojrzała decyzja, poparta dobrą motywacją. Liczysz na duże pieniądze zarobione małym wysiłkiem? Lubisz biologię i chemię i nie masz innego pomysłu na studia? Chcesz cieszyć się wysokim statusem społecznym dzięki swojemu zawodowi? Nie zostawaj lekarzem.

2. Dobroduszni frajerzy: praktyczne porady

Valparaiso street art (3 of 7)

Wpis, który powstał trochę przez przypadek, po tym, jak stwierdziłam po raz kolejny, że bywam naiwna i zbyt dobroduszna. Staram się w ludziach widzieć dobro i czasem się na tym parzę. Ale czy rzeczywiście bycie dobrodusznym frajerem jest takie niekorzystne? A co gdyby byłoby nas więcej?

3. Jak zarobić dodatkowe pieniądze na podróże?

Bali Ideal 2 week Itinerary (3 of 4)

Typowy chwyt SEO, który nastukał trochę wejść na bloga, a prowadzi do osobistego wpisu o zarabianiu na marzenia. Mam nadzieję, że nie był dużym rozczarowaniem, bo plasując się na trzecim miejscu dotarł do sporego tłumu ludzi.

4. Ta o pustych synapsach

Napisałam ten wpis na telefonie w drodze do Glasgow na zajęcia. Na dworze padało, byłam wtedy na rotacji z neurologii i codziennie jeździłam pociągiem o 5.50 rano. Byłam w środku depresji. Teraz kiedy czytam ten tekst patrzę na te doświadczenia zupełnie z zewnątrz. Nie pamięta już jak to było tak się czuć.

Po Waszych komentarzach i mailach widzę, że dobrze, że go napisałam, mimo że przed kliknięciem ‘publikuj’ zadrżała mi ręka. I to nie raz.

5. Jak się mieszka w Szkocji?

Road Trip Isle of Skye (133 of 141)

Praktyczny wpis zawsze mile widziany. Po tylu latach mieszkania w Szocji czuję do tego kraju ogromną sympatię. W tym poście opisuje sprawy takie jak zarobki, stosunki między obywatelami i policją i poziom nauczania na studiach. Może się to komuś przyda?

6. Jakim chcę być lekarzem?



Ten wpis należy do jednego z moich ulubionych w tym roku. Pisałam go na dolnej części łóżka piętrowego w naszym pokoju w Puerto Natales. To był dzień, w którym skończyliśmy trekking w Torres del Paine i dowiedziałam się, że zdałam wszystkie egzaminy i zostałam lekarzem. Napisany z idealistycznym zapałem, który mam nadzieję nie opuści mnie zbyt szybko w mojej karierze.

7. Przewaga szczęścia — to, co mam mi wystarcza.

Owoc rozmowy z moją koleżanką, która poleciła mi książkę ‘The Happiness Advantage’. O tym, że formuła: najpierw sukces, potem szczęście rzadko działa na korzyść, bo nasza definicja sukcesu zmienia się po każdym osiągniętym celu, przez co szczęście staje się nieosiągalne.

8. Zapach nowego życia

Fizjologicznie, szczerze i dość graficznie o jednym z pierwszych porodów, przy których byłam obecna. Z całego wpisu najbardziej podoba mi się dyskusja w komentarzach. Sprawdźcie — warto przeczytać.

9. Alternative Guide to Edinburgh.

Nie ma to jak alternatywny przewodnik. Wybierasz się do stolicy Szkocji? Polecam moje ulubione miejsca.

10. Pocałunek śmierci

El beso de la muerte Barcelona (1 of 7)

Częste spotkania ze śmiercią są częścią mojej pracy. W tym poście opisuję parę przypadków, które skłoniły mnie do refleksji i na długo pozostaną w mojej pamięci. To historie ludzi, którzy po części ukształtowali mnie jako młodego lekarza, mimo że niektórych z nich poznałam już po śmierci.

Nie wiem jeszcze czy zdecyduję się na podsumowanie tego roku. Patrząc na treści na blogu, przeminął on pod hasłami medycyny, podróży i refleksji o życiu. W praktyce prawie przez cały ostatni rok byłam zaabsorbowana inną osobą, której bardzo wygodnie pod moimi jelitami.

Dziękuję Wam za to, że czytacie, komentujecie moje wpisy i przez to jesteście częścią mojego życia.

Nie wiem, czy umiałabym z tym (z wami) zerwać.


Życzmy sobie dobrze

Każdy dzień jest dobry, żeby życzyć dobrze drugiemu człowiekowi, nie tylko 24 grudnia.

Sama nie przepadam za tradycją łamania się opłatkiem. Zwykle jest trochę niezręcznie, niektóre osoby się omija mając nadzieję, że nikt nie zauważy, że zabraknie opłatka i uda się nie wymieniać tych paru zdań patrząc na swoje skarpetki. Nie łatwo jest na poczekaniu ubrać myśli w słowa i zwykle palnie się coś zbyt banalnego albo zbyt górnolotnego.

Dzisiaj chcę życzyć Tobie, sobie i światu żebyśmy byli dobrzy. I może chociaż trochę śniegu na dworze z rana. Reszta się jakoś ułoży.

– wasza Małgo

Puerto Natales where to stay and what to do  (6 of 9)

Trzy mysli na trzy trymestry ciąży

Ciąża to dla mnie coś bardzo osobistego, prawdopodobnie zbyt prywatnego, żeby pisać o tym obszernie na blogu. Wolę rozmawiać, bo słowa na ekranie mają to do siebie, że mogą dać błędne wrażenie tego, co naprawdę chcę przekazać. Nie zobaczysz mojego uśmiechu, kiedy mówię o moim dziecku, zapatrzenia się w dal, nie wyczujesz pauzy między zdaniami, nie odczytasz wzruszenia w moim tonie głosu. Mimo wszystko, dziś podzielę się myślami na temat ciąży, które towarzyszyły mi w każdym trymestrze.

Trymestr 1 – skrócone kanaliki łzowe i zakaz radości

Nie wiedząc jeszcze, że jestem w ciąży przeszłam trasę W w Torres del Paine, zjadłam niedopieczony stek z patagońskiej krowy i popiłam paroma (głębokimi) kieliszkami pisco sour. To były takie szczęśliwe chwile. Potem wróciłam do Edynburga i ogarnęło mnie niesamowite zmęczenie i wzruszenie. W pierwszy poranek po wieczorze, kiedy dwie kreski wywołały łzy radości, wstałam o piątej i zrobiłam jeszcze jeden test. Dwie kreski, mocne i stanowcze. Nie poddające niczego pod dyskusję. Nie wierzyłam, że to prawda.

Pamiętam, że napisałam w telefonie, gdzie notuję sobie codzienne przemyślenia, że skróciły się moje kanaliki łzowe. Kawa przestała smakować. Hormony zalały moje synapsy, tym razem samą dobrocią i z tygodnia na tydzień stawałam się po trochu kimś innym, bardziej wrażliwą, łagodniejszą wersją siebie. Będę wspominać te pierwsze trzy miesiące ciąży jak przez mgłę: pełne spokoju, popołudniowych drzemek i uśmiechania się do siebie samej w lustrze, bo miałam swój sekret i tylko parę osób na świecie wiedziało, kogo noszę pod jelitami.

Innym uczuciem był tłumiony strach i świadomy zakaz nadmiernej radości, które narzuciło mi moje wykształcenie medyczne i pragmatyzm. Znałam ryzyko poronienia w procentach na każdy tydzień ciąży. Nie pozwalałam sobie na pełną radość, nie dzieliłam się nią z innymi, ale nadal miałam nadzieję. Czy dlatego o kobiecie w ciąży mówi się, że jest przy nadziei? Czy była to pierwsza lekcja z niepewności, która towarzyszy każdemu człowiekowi decydującemu się na przyniesienie nowego życia na świat? Tak to sobie tłumaczyłam. Mimo tego, te pierwsze tygodnie były szczególne. Miałam szczęście i drugi trymestr nadszedł szybciej niż się spodziewałam.

Trymestr 2 – budowanie nowej tożsamości

Kiedy pierwszy raz je zobaczyłam miało jedną nogę założoną  na drugą, ręce złożone wygodnie za głową i 8 cm długości.

– ‘Arms behind the head, very comfy, just like mummy’ – skomentowała sonografistka, która robiła moje USG w 13 tygodniu ciąży, porównując moją pozycję na kozetce i dziecka na ekranie,

Kogo ona właśnie nazwała matką? Bo chyba nie mnie? Mimo naocznego dowodu na czarno-białym zdjęciu nie czułam, że to już czas, żeby tak o sobie myśleć.

Po skończonych studiach, a jeszcze przed rozpoczęciem pracy miałam czas dla siebie. Te tygodnie zapamiętam jako smak gorzkiej herbaty z kawałkami świeżego imbiru na dnie kubka. Kromki chleba z masłem na śniadanie, długie wiosenne spacery wokół Meadows w Edynburgu. Zastanawiałam się, czy kiedy pływałam w basenie to ono pływa sobie razem ze mną ułożone w tym samym kierunku, co ja.

W 18 tygodniu zaczęłam pracę jako lekarz i czas zaczął płynąć inaczej. Byłam zdeterminowana, żeby ciąża nie wpłynęła na moją pracę i w dużej mierze tak się stało. Na początku nie było widać, że spodziewam się dziecka, w pracy wiedziało niewiele osób. Po raz kolejny tego roku dodałam nowy element do mojej dorosłej tożsamości. Zostałam lekarzem i kobietą oczekującą dziecka. Zapominałam o tym drugim elemencie, kiedy biegłam przez korytarz do chorego pacjenta, kiedy robiłam kolejne EKG, rozmawiałam z rodzinami chorych, pobierałam krew, przyciskałam guziki na defibrylatorze w czasie resuscytacji podczas nocnych dyżurów czy oglądałam ropnie na przedramieniach narkomanów. Czasem dziecko przypominało o swojej obecności. Koło 20 tygodnia zaczęło być bardziej aktywne, kiedy byłam zestresowana. Zastanawiałam się, czy będzie pamiętało dźwięk mojego pagera. Bałam się o nie tylko raz, kiedy pacjent rzucił we mnie ciężkim przedmiotem i trafił w brzuch.

Drugi trymestr to miesiące, w których oddałam się medycynie, a przy tym poczułam co chcę robić, żeby świat, na który przyniosę nowe życie był lepszy od tego, który sama zastałam.

To też miesiące, kiedy moje ciało zmieniało się w takim tempie, że nie mogłam za nim nadążyć. Czułam, że dzieje się to nie dzięki mnie, ale pomimo mnie, poza moja mocą czy wolą. Cała moja fizjologia poddawała się procesowi, który nie zależał ode mnie, na który nie miałam wpływu. Czasem ogarniało mnie poczucie bezsilności i myślałam wtedy o tych kobietach, dla których ciąża nie była planowanym czy szczęśliwym wydarzeniem. Myślałam i nie potrafiłam sobie wyobrazić jak muszą się czuć, skoro ja miewałam uczucia bezsilności, wątpliwości i braku kontroli nad tym, co się dzieje z moim ciałem. Byłam wtedy wyczulona na komentarze dotyczące szczęścia i ciąży. Założenia, że nawet jeśli chciana i wyczekiwana, musi być związana z radosnym oczekiwaniem i promieniowaniem optymizmem.

Moje podejście do tematu częściej utrzymywało się na poziomie: jestem kolejną kobietą, która przyczyni się do przedłużenia gatunku ludzkiego — co w tym takiego niesamowitego? Możemy porozmawiać o czymś innym?

Trymestr 3 – o kurczę, będę matką

Siedziałam wtedy w wannie. Po długiej kąpieli, jedynym remedium na obolałe plecy i miednicę, woda zaczęła już stygnąć, więc odkręciłam korek na dnie. Cały brzuch podskoczył, przestraszony głosem zasysanej wody. To był pierwszy moment, kiedy poczułam, że to moje dziecko. Że moje zadanie to chronienie tej małej istoty przed strachem, przed złem tego świata. Spodziewałam się wszystkich dolegliwości trzeciego trymestru, więc podeszłam do nich ze spokojem i akceptacją. Bolące plecy, chód pingwina, planowanie spaceru w wolne dni wokół dostępności toalet na trasie, brak oddechu i podnoszenie rąk do góry żeby zrobić więcej miejsca stópkom uparcie pchajacym się pod żebra.

Teraz każdy dzień jest czekaniem, marzeniem o tym, jak będzie, co będzie i wpadaniem w zachwyt nad tym, że moje ciało potrafi takie rzeczy jak utrzymywanie dziecka przy życiu, aż nadejdzie czas na podwójny debiut: jego jako człowieka, mój jako matki.

To było dobre 9 miesięcy. Czas na finał. Nie mogę się doczekać.

co robic w ostatnie tygodnie przed porodem (1 of 2)

Pod jelitami a nie pod sercem.

W języku angielskim jest bardzo ładne sformułowanie, które oddaje dokładnie to, na co dziś mam ochotę. ‘Catch up’ – czyli spotkanie albo rozmowa, służąca wysłuchaniu co się ostatnio działo u znajomej, pogadaniu przy dobrej filiżance kawy, sprawiająca, że wychodzę ze spotkania z poczuciem, że jestem na bieżąco, a znajomość ma się dobrze.

W dzisiejszym wpisie będzie taki trochę catch up, niby jednostronny, bo tylko ja piszę, ale co tam. Zwykle piszę tylko wtedy, kiedy czuję, że mam coś ważnego do powiedzenia, a dziś mam ochotę na zwyczajne pogaduchy.

Obudziłam się dziś rano, podobnie jak przez ostatnie parę tygodni, wdzięczna, że jest już poranek i że zaraz można wstać. Noc jest ostatnio dla mnie najmniej lubianą częścią doby (bo nie dnia). Nie to, że nie mam ochoty na spanie, ale w tych ostatnich tygodniach ciąży sen to coś bardzo ulotnego, co może prowadzić do frustracji. A conocna frustracja nie jest wskazana w tym delikatnym stanie.

Wczoraj minął tydzień, odkąd jestem na urlopie macierzyńskim. Jak jest? Jest dziwnie. Jasne, pracować do 36 tygodnia ciąży nie było łatwo, ale przynajmniej nie miałam czasu skupić się na tych wszystkich dolegliwościach, które teraz wypełniają moją codzienność. Przez ostatnie tygodnie na obchodach w szpitalu zostawałam tak bardzo w tyle, że musiałam truchtać za moimi chirurgami. Poważnie zaczęłam rozważać kupno hulajnogi, żeby mknąć przez oddziały w tempie szybszym niż pingwin z piłką między nogami.

Jeden z moich szefów nie zauważył, że byłam w ciąży i zdziwił się, dlaczego odchodzę z pracy kiedy przyszłam się pożegnać ostatniego dnia. Wybaczam mu to, a nawet mi to schlebia. Wyglądam co prawda, jakbym połknęła piłkę do koszykówki, ale facet jest bardzo wysoki i rzadko na mnie patrzy, mimo że pracujemy (pracowaliśmy!) ze sobą codziennie. Pod koniec pracy byłam bardzo bliska sprawieniu sobie tatuażu. Najlepiej na czole, o treści — “idę na macierzyński za dwa tygodnie, moja data terminu to XXYY, tak jestem zmęczona”. Nie zliczę ile razy musiałam odpowiadać na te pytania. Na szczęście ostatecznie udało się objeść bez szpecenia mojej (zaokrąglonej ostatnio jak księżyc*) buzi.

Posiadanie dużej ilości wolnego czasu tak mnie zaskoczyło, że ostatni tydzień minął mi na wymyślaniu sobie nowych projektów. Powstało kilka planów biznesowych, czapeczka, wełniany sweterek, botki, pluszowy wieloryb i poduszka w kształcie ośnieżonej góry. Myślałam, że będę siedziała z herbatą z liścia maliny na piłce do ćwiczeń, czytała książki o cudzie narodzin Iny May Gaskin i kontemplowała macierzyństwo, ale jednak wycieczki do sklepu z włóczką wygrały. Obowiązkowo ze wstąpieniem na fryty do maczka (kto ciężarnej zabroni?).

Poza tym tęsknię za pracą. Wstaję rano i co? I nic. Mój Littmann III marnuje się w płóciennym woreczku razem z identyfikatorem ukochanego NHSu i zegarkiem na agrafce, a ja co noc przemierzam korytarze szpitala, leczę ludzi, przepisuję kroplówki — wszystko w moich snach oczywiście. Dziś w nocy pracowałam na intensywnej terapii. Fajnie było. Wkładałam wenflony, pobierałam krew z tętnicy w nadgarstku na gazometrię i biegłam co sił w (nieobciążonych potomstwem) nogach do maszyny, żeby odczytac wynik. Częściowo skompensowana kwasica metaboliczna! Sepsa. Tlen, wenflon, cewnik, kroplówka, antybiotyki.

A potem celne, ale przecież nie zamierzone, kopnięcie w pęcherz sprowadziło mnie na ziemię i udałam się na trzecią już wycieczkę do łazienki tej nocy.

Dziś mija 37 tygodni odkąd noszę tę małą istotkę pod jelitami. Nie wiem czemu się mówi, że pod sercem. Najpierw są jelita, żoładek i przepona. Z tyłu czai się trzustka, śledziona trochę na lewo. Do serca to ona się próbuje dokopać wpychając mi stópki pod żebra. Umościła sobie miejsce pod ciepłymi zwojami moich jelit,  plecami po prawej stronie, głową do dołu, ułożonej na mięciutkiej poduszce pęcherza. Od czasu do czasu przypomina o sobie łaskocąc mnie małą piąstką w kości miednicy. Moje dziecko.

I tą krótką lekcją anatomii kończę nasz dzisiejszy catch up.

A co u Ciebie?

* komentarz jednej z pielęgniarek na to, jak wyglądam.

co robic w ostatnie tygodnie przed porodem (2 of 2)

PS. Dziękuję wszystkim za miłe słowa i życzenia pod ostatnim wpisem!